In this morning at Downtown Station someone played this song…I thought about myself… what a wonderful world…
May 13, 2010
สิทธิของหู
อีกไม่กี่วันก็ครบหนึ่งเดือนในการใช้ชีวิตอยู่ที่ Boston ชีวิตประจำวันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
จากที่เคยตื่น…สาย กลับมาตื่นเช้า…ตรู่ แบบปลุกไก่ได้
จากที่คิดแต่เรื่องงาน…ลูกค้าจะว่าไง? กลับมาคิดถึงการบ้าน…อาจารย์จะว่าไง?
จากที่เคยนั่งรถไฟลอยฟ้าไปทานข้าวกับเพื่อนหลังเลิกงาน กลับมานั่งรถไฟติดดินกลับบ้านไปทำกับข้าวหลังเลิกเรียน
วันนี้ก็เป็นอีกวันนึงที่ต้องกลับบ้านไปทำกับข้าวหลังเลิกเรียนเหมือนกัน ขึ้นรถไฟหน้ามหาลัยไป Downtown Crossing เพื่อเปลี่ยนเส้นทางเข้าสู่สายสีแดงตามปกติ เส้นสีแดงขาออกนอกเมืองจาก Downtown Crossing ถ้านั่งไปประมาณ 4 สถานีจะถึงทางแยกแตกออกเป็น 2 สาย คือไป Ashmont กับ Braintree ดังนั้นก่อนจะขึ้นรถไฟที่ Downtown Crossing จะต้องเบิ่งตาดูด้วยว่ารถไฟที่มาจอดเทียบชานชลาตรงหน้าเค้าจะวิ่งไปเส้นไหนกัน โดยปกติแล้วบ้านที่เราพักอยู่จะต้องไปสาย Braintree อ๊ะ!..รถไฟมาแล้ว
ระหว่างทางก็มัวแต่นั่งโม้กะคุณน้องพลอยสนุกสนาน ทั้งเรื่องการบ้าน เรื่องเพื่อนในชั้น ระหว่างนั้นเองก็มีคุณป้าวัยชราคนนึง อายุราว 60 หิมะ 60 ใบไม้ร่วงได้ อยู่ดีดีแกก็ร้องเพลงประมาณว่าสรรญเสริญอเมริกา อเมริกาจงเจริญ ด้วยเสียงที่ทั้งตู้ได้ยิน พร้อมกับเคาะจังหวะด้วยแหวนกับเสา จนแอบคิดในใจว่า เอ๊ะ! วันนี้มันวันเฉลิมฉลองอะไรรึเปล่าวะ? ทำไมเราถึงไม่รู้?? ไม่นานแกก็ย้ายที่ไปนั่งห่างจากเราอีกฝากนึงแล้วก็ร้องเพลงเดิมอย่างครึ้มอกครึ้มใจ
read more »
