เมื่อเธอปล่อยมันไปจากมือของเธอ ลงสู่ห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ มีแสงลอดเพียงไม่กี่ช่องทาง
การเดินทางของมันก็ได้เริ่มต้นขึ้น ณ บัดนั้น… ผ่านเสียงที่ไม่คุ้นเคย มือที่หยาบกร้าน การตีตรา ข้ามน้ำ ทะเล ภูเขา ต้นหญ้า ลำธาร ก้อนหิน หมู่บ้าน ด้วยเรือ หรือรถไฟ หรือเครื่องบิน โดยเธอและเธอไม่สามารถรับรู้การเดินทางของมันระหว่างนั้นได้ มีแต่ความกังวล คำถาม ความหวัง และการเฝ้ารอ
สุดท้ายเมื่อการเดินทางของมันสิ้นสุดลง…
มันจะรู้ตัวมั๊ยที่ทำให้ ความกังวล คำถาม ความหวัง และการเฝ้ารอของเธอและเธอ มลายหายไปกลายเป็นรอยยิ้ม :) การเดินทางของ postcard คงเคลื่อนที่ด้วยแรงผลักดันของผู้ส่ง เพื่อไปหารอยยิ้ม ที่กำลังรอต้อนรับอยู่จากผู้รับ
รู้สึกดีทุกครั้งทีได้รับ postcard… ขอบใจจ๊ะ
