เมื่อหลายอาทิตย์ก่อนเพื่อนเคยติติงว่า “แก ทางที่ดีแกเมลล์เบอร์มือถือแกมาให้เพื่อนฝูงเผื่อฉุกเฉินบ้างดีกว่านะ เพื่อความสงบสุขของ redek” เหตุเกิดเพราะเพื่อนไม่สามารถหาเบอร์ได้ แม้กระทั่งถามเอาจากที่บ้านของเรา… อะไรเนี่ย แม้กระทั่งคนที่บ้านของชั้นเอง “ไม่รู้เก็บไว้ไหน หาเบอร์ไม่เจอ” คือคำตอบ
จากที่เคยรับสายหลายสายต่อวัน ติดต่องาน / นัดลั้นลา / นั่งโม้ / โดนตามกลับบ้าน แต่เดี๋ยวนี้
พอเสียงโทรศัพท์ดังก็รับไม่ทัน เพราะคิดว่าไม่ใช่ของตัวเอง
พอเสียงโทรศัพท์ดังทีรู้สึกตกใจ “เฮ้ย! มีคนโทรมาหาเราด้วย”
พอเสียงโทรศัพท์ดังทีรู้สึกแปลกใจ “ใครวะ” (ซึ่งความน่าจะเป็นก็แค่ไม่เกิน 3 คน ซึ่ง 2 ใน 3 ทำงานยุ่งตลอดเวลา ส่วนอีก 1 ก็นั่งอยู่ด้วยกันเนี่ย!)
พอเสียงโทรศัพท์ดังทีรู้สึกสังหรณ์ใจ “โทรผิดแน่นอน” (แล้วก็ผิดจริงๆ)
หน้าที่หลักๆ ประจำวันของโทรศัพท์เราจึงไม่ได้เป็นการติดต่อสื่อสารอีกต่อไป แต่เป็นนาฬิกาปลุก, กล้องถ่ายรูป, เครื่องเช็คอุณหภูมิ, dictionary, facebook, twitter, check mail, แผนที่, จดค่าใช้จ่ายรายวัน ใช้บ่อยกว่าการจะกดโทรหาใครซักคน หรือรับสายใครซักคนเสียอีก
ไม่มีเสียงโทรศัพท์มันทำให้วันแต่ละวัน เงียบลงไปจริงๆ
