01 . 01 . 10

3……..
2……..
1……..
“สวัสดีปีใหม่นะแก” คำพูดและรอยยิ้มที่เรามอบให้กันเป็นของขวัญระหว่างทางกลับบ้านบนเส้นทางเดิมเหมือนเมื่อวาน…พวกเราเพิ่งเลิกงาน

ค่ำคืนพิเศษที่แสนจะธรรมดาของฉัน ไม่ได้มีอะไรที่แตกต่างไปจากเมื่อวาน ไม่ได้มีงานเลี้ยงฉลองเอิกเกริก ไม่ได้มีพลุหรืออุปกรณ์อะไรเพื่อเฉลิมฉลองค่ำคืนข้ามคืนนี้ในมือ  ไม่ได้มีอะไรมากมายไปกว่าฉันกับเพื่อนเก่าคนหนึ่งที่ไม่เคยคาดคิดและยากสำหรับการพบเจอ แต่คืนนี้เราต่างคนได้มาพบเจอและเดินทางร่วมกันบนถนนสายเดียวกัน…

มีหลายคนเปรียบเปรยไว้ว่าชีวิตก็เหมือนการเดินทาง ฉันเองก็คิดเช่นนั้น บางคราวที่เราต้องเลือกเมื่อถึงทางแยก ความสับสนหรือเพราะความไม่รู้ที่ทำให้เราหลงทาง ยามเหนื่อยล้าก็แวะพัก หรือการมีใครสักคนร่วมเดินทางไปกับเราในบางเวลา

ขอบคุณทุกๆ สิ่งอย่างบนเส้นทางที่ผ่านมา ที่สอนให้เรียนรู้และเข้าใจการแลกเปลี่ยนความสัมพันธ์ต่างๆ ในชีวิต
ความอ่อนแอกับความเข้มแข็ง
ความขี้ขลาดกับความกล้าหาญ
ความเศร้ากับความสนุกสนาน
ความสูญเสียกับการได้รับ
ความผิดหวังกับกำลังใจ
เพื่อนเก่ากับเพื่อนใหม่
การจากลากับการพบเจอ
น้ำตากับรอยยิ้ม
และอีกหลายความสัมพันธ์ที่สับเปลี่ยนหมุนเวียนไปตามเวลาและสถานการณ์ที่ผ่านเข้ามา คงอยู่ และจากไปในปี 2010 (และคงเป็นอย่างนี้ไปอีกทุกๆ ปี)

ปีหน้าจะเป็นอย่างไร? ก็แค่เดินต่อไปตามเส้นทางที่เลือกเดิน

สวัสดีปีใหม่ค่ะ

Sbow Man

ช่วงนี้หยุดยาวววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว (ยาวพอมั๊ย?) มีเวลาว่างเยอะแยะเชียวล่ะ เตรียมทำโปรเจคอะไรหลายอย่างทีเดียว เช่น…นอน (ค่อนข้างบ่อย)…กิน (เป็นประจำ)…นั่งเฉยๆ (ปฏิบัติเป็นครั้งคราว)…ไปเล่นสกี (ล้มจนตัวร้าว)…ทำการ์ดปีใหม่ (เสร็จไปแล้วเมื่อวาน)…ปั้นสโนว์แมน (กำลังจะ…) พอดีพายุหิมะเป็นใจ ซัดกระหน่ำมาเมื่อวานซืน แจกหิมะมาซะหน้าบ้านเต็มขาวไปหมด หิมะคงอยากจะให้เราโชว์ฝีมืองานปั้น ได้! ท้าใช่มั๊ยล่ะ ข้าวปลาปล่อยผ่านไปก่อน น้ำท่าหนาวขนาดนี้ใครจะอาบ ว่าแล้วก็เปิดเพลงที่ชอบบรรจุลงหูตัวเอง ใส่ถุงมือ ใส่เสื้อหนาว ใส่บู๊ท พร้อม!!

PS. Happy Holiday ขอให้ทุกคนมีความสุขในช่วงหยุดยาวนี้นะคะ

ชั่งโมงที่ 25 ?

ถ้าวันนึงมี 25 ชั่วโมง คุณอยากจะทำอะไรในชั่วโมงที่ 25 ?
เคยบ่นกับตัวเองหรือมีใครเคยพูดไว้บ้างรึเปล่า ตอนที่รีบเร่งส่งงาน ตอนที่อยากจะทำอะไรมากมายภายในวันเดียว แต่เวลามันเหมือนจะน้อยเกินกว่าที่ใจต้องการ ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะยืดเวลาออกไปเพื่อทำอะไรให้มากขึ้นอีกซักนิด ขอเวลาอีกหน่อยได้มั๊ย?

ได้สิ! อเมริกาจัดให้!! เพราะชั่วโมงที่ 25 มันมีจริงๆ

Good afternoon

วันนี้ตื่นมาตั้งใจจะทำอะไรหลายอย่าง นั่งลิสต์เกือบสิบรายการแต่จนตอนนี้ทำสำเร็จไปไม่ถึงครึ่ง หลังจากทำอาหารสายด้วยฝีมือตัวเอง (omelet+bacon+toast+coffee+orange juice น่ากินป่าว?) อิ่มอร่อยกันไปก็ลุยงานต่อ

แล้วตอนนี้ทำอะไรกันอยู่ล่ะ? มนวดีกำลังนั่งเตรียมงาน Final Presentation CI ที่โต๊ะกิ๊ฟท์ อยู่กับแดดเบาๆ อากาศเย็นๆ เพลงสบายๆ ในวันบ่ายๆ

ปล. ชอบช่วงเวลานี้ กับช่วงกลางคืนที่สุดแล้วล่ะ ไปทำงานต่อล่ะ
Have a nice afternoon :)

ฝันที่เป็นจริง (ตอนสุดท้ายล่ะ)

ฝันที่สอง เป็ดปูนปั้น
เคยเห็นโปสการ์ดที่มีแม่เป็ดและลูกๆ เดินตามแม่เป็นขบวนทั้งตอนที่แม่เป็ดใส่หมวก และตอนหน้าหนาวท่ามกลางหิมะ น่ารักเชียว ถามใครๆ ก็ไปกันมาแล้วทั้งนั้น แถมทำหน้าตกใจใส่ว่า ยังไม่ได้ไปอีกหรอ?? ไปน่ะมันเคยไป..แต่มันไม่เห็นก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน ทำให้รู้สึกว่าเป็นคนสุดท้ายในบอสตันที่ไม่เคยเห็นเป็ดปูนปั้น ก็เลยอยากจะไปถ่ายรูปเก็บไว้บ้าง (ออกแนวขี้อิจฉา) และนี่ก็เป็นโอกาสอันดีที่จะได้พาแขกผู้มีเกียรติไปตามล่าหาเป็ดปูนปัั้น รับรองว่าแขกผู้เกียรติจะต้องประทับใจแน่นอน

โบ: “เดี๋ยวพาไปหาเป็ดแล้วกัน”
พี่อ๋ง: “เคยไปแล้วอ่ะ เมื่อตอนที่มาครั้งแรก”
พี่เบนซ์: “ตอนนั้นพี่ไปกับเบล”

อ้าว!! นี่เราเป็นคนสุดท้ายในบอสตันจริงๆ เหรอเนี่ยยยย?
กลายเป็นว่าการตามหาเป็ดได้เป็นฝันของมนวดีไปแทน เอาล่ะ! มุ่งหน้าสู่ Boston Public Garden ที่ที่คนอื่นเจอเป็ดแต่เราไม่เจอ เราจะต้องหาให้เจอให้จงได้ นี่คือภารกิจของเราเอง แต่ครอบครัวเป็ดนี้เค้าอยู่ส่วนไหนของสวนเนี่ยสิ??

ใช้เวลาหาซักพัก เพราะต่างก็ไม่มีใครจำได้ เยี่ยม! แต่แล้วไม่นานนักหรอก เราก็ทำสำเร็จ ต๊าดา~

Make Way For Ducklings – Mrs. Mallard, Jack, Kack, Lack, Mack, Nack, Ouack, Pack, and Quack