ฝันที่สอง เป็ดปูนปั้น
เคยเห็นโปสการ์ดที่มีแม่เป็ดและลูกๆ เดินตามแม่เป็นขบวนทั้งตอนที่แม่เป็ดใส่หมวก และตอนหน้าหนาวท่ามกลางหิมะ น่ารักเชียว ถามใครๆ ก็ไปกันมาแล้วทั้งนั้น แถมทำหน้าตกใจใส่ว่า ยังไม่ได้ไปอีกหรอ?? ไปน่ะมันเคยไป..แต่มันไม่เห็นก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน ทำให้รู้สึกว่าเป็นคนสุดท้ายในบอสตันที่ไม่เคยเห็นเป็ดปูนปั้น ก็เลยอยากจะไปถ่ายรูปเก็บไว้บ้าง (ออกแนวขี้อิจฉา) และนี่ก็เป็นโอกาสอันดีที่จะได้พาแขกผู้มีเกียรติไปตามล่าหาเป็ดปูนปัั้น รับรองว่าแขกผู้เกียรติจะต้องประทับใจแน่นอน
โบ: “เดี๋ยวพาไปหาเป็ดแล้วกัน”
พี่อ๋ง: “เคยไปแล้วอ่ะ เมื่อตอนที่มาครั้งแรก”
พี่เบนซ์: “ตอนนั้นพี่ไปกับเบล”
อ้าว!! นี่เราเป็นคนสุดท้ายในบอสตันจริงๆ เหรอเนี่ยยยย?
กลายเป็นว่าการตามหาเป็ดได้เป็นฝันของมนวดีไปแทน เอาล่ะ! มุ่งหน้าสู่ Boston Public Garden ที่ที่คนอื่นเจอเป็ดแต่เราไม่เจอ เราจะต้องหาให้เจอให้จงได้ นี่คือภารกิจของเราเอง แต่ครอบครัวเป็ดนี้เค้าอยู่ส่วนไหนของสวนเนี่ยสิ??
ใช้เวลาหาซักพัก เพราะต่างก็ไม่มีใครจำได้ เยี่ยม! แต่แล้วไม่นานนักหรอก เราก็ทำสำเร็จ ต๊าดา~
Make Way For Ducklings – Mrs. Mallard, Jack, Kack, Lack, Mack, Nack, Ouack, Pack, and Quack
Make Way For Ducklings ครอบครัวเป็ดปูนปั้นมีมาตั้งแต่ปีค.ศ. 1987 มาจากหนังสือนิทานสำหรับเด็กยอดนิยมเกี่ยวกับเรื่องราวของชีวิตของครอบครัวเป็ดที่อยู่ในสวนนี้ หาอ่านเนื้อเรื่องได้จากลิงค์ที่ให้ไว้ได้ค่ะ
ฝันสุดท้าย ข้าวเหนียว
ส้มตำในต่างแดนพอจะหาได้ไม่ยากเท่าไหร่ แต่ข้าวเหนียวเนี่ยมันหาไม่ง่ายเหมือนเจอเซเว่นอีเลฟเฟ่นบ้านเรา ใช่ว่าร้านไหนมีส้มตำร้านนั้นต้องมีข้าวเหนียว ทฤษฎีนี้ไม่เป็นความจริงแต่อย่างใด ดังนั้นไม่แปลกที่แขกผู้มีเกียรติจะถามถึง”ข้าวเหนียว” ตั้งใจไว้ว่าจะพาไปชิมรสร้านไทยๆ ที่มีข้าวเหนียว แต่ก็ไม่มีโอกาสไป ทำยังไงดีล่ะ?? ที่บ้านก็ไม่มี จะทำเองก็สร้างภาพไปหน่อย สงสัยฝันนี้คงต้องสลายมลายไปกับคืนก่อน Thanksgiving แน่นอน
แต่ทันใดนั้นเอง หลังจากที่เรากลับมาบ้านในยามวิกาล “กิฟท์” เพื่อนสุดเลิฟที่อยู่ข้างห้องก็เนรมิตไก่ทอด หมูย่าง และที่สำคัญ “ข้าวเหนียว”!! ทุกคนลงมือปฏิบัติการแบบไม่ต้องนัดแนะ ไม่มีใครสนใจเลยว่าตอนนั้นมันเวลาเท่าไหร่แล้ว…
สำเร็จ!
รู้สึกหรือเปล่า? “ฝัน” ดูเหมือนจะมีความเป็นไปได้ยาก แต่ก็ไม่ใช่ทุกฝันหรอกที่ไม่มีทางเป็นไปได้ “ฝันที่เป็นจริงมันมีจริง” แนะนำว่าลองเปลี่ยนคำว่า “ฝัน” มาใช้คำว่า “ตั้งใจ” บ้าง เผื่อจะมีความเป็นไปได้มากขึ้น เช่น เราฝันไว้ว่าจะไป MIT -> เราตั้งใจไว้ว่าจะไป MIT, เราฝันว่าจะไปหาเป็ดปูนปั้น -> เราตั้งใจจะไปหาเป็ดปูนปั้น, เราฝันว่าจะหาข้าวเหนียว -> เราตั้งใจจะหาข้าวเหนียว, เราฝันไว้ว่าจะมาบอสตัน -> เราตั้งใจไว้ว่าจะมาบอสตัน
รู้สึกรึเปล่า? “ตั้งใจ” ดูจะแน่วแน่และมีความเป็นไปได้มากกว่า แต่ถึงกระนั้น..สุดท้ายถ้าจะเสียความตั้งใจไปบ้างมันก็คงดีกว่าให้ฝันเป็นเพียงแค่ฝันอยู่อย่างนั้น
“ฝันให้ไกล ไปให้ถึง” ตั้งใจไว้ ก็ทำให้ได้นะ เอาใจช่วยค่ะ :)
เบื้องหลัง(ส่วนหนึ่ง):
โบ: “เพื่อนจะมาอ่ะกิฟ ต้องทำความสะอาดครั้งใหญ่แล้วว่ะ เราเริ่มกันวันไหนดี” ติดมูลี่ (หักมาเป็นเดือน) / แปะสก๊อตเทปกันลม (หน้าต่างชั้นนอกปิดไม่ได้ ลมเข้า เป็นเหตุให้ต้องไปนอนห้องนั่งเล่น) / เปลี่ยนหลอดไฟเพดาน (ใช้โคมไฟแทนมาหลายเดือน) / ย้ายที่นอน (ก็ลมมันไม่เข้าแล้วหนิ)
กิฟ: “นี่ถ้าเพื่อนแกไม่มา แกก็ไม่คิดจะทำห้องใช่มะ”
พี่เบนซ์: (กระซิบ) “เฮ้ยๆ พี่เค้าชื่ออะไรนะ เราลืม”
โบ: (กระซิบ) “ชื่ออ๋งๆ”
พี่เบนซ์: “พี่อ๋องๆ”
โบ: “พี่อ๋ง ไม่ใช่พี่อ๋อง”
โบ: “เฮ้ย! หลงอ่ะ”
พี่เบนซ์ :”นั่น!”
โบ: “เอาน่าาา ไม่หลง เราก็จะไม่รู้อะไรใหม่ๆ นะ”
โบ: sms ถึงกิฟท์ “ซื้อข้าวเหนียวอันนึงเผื่อๆ พี่อ๋ง” แล้วกิฟท์ก็เนรมิตชุดใหญ่ที่มากกว่าข้าวเหนียวในค่ำคืนนั้น
พลอย: “พี่อ๋ง เอ๊ย! พี่อ๋อง เอ๊ย! พี่อ๋ง เฮ้ย! งงเว้ย!”
